เหล็กที่ใช้ในอาคารสูงต้องเผชิญกับสภาวะความเค้นที่ซับซ้อน และจำเป็นต้องมีคุณลักษณะด้านความปลอดภัยและความน่าเชื่อถือสูง อายุการใช้งานยาวนาน และความสามารถในการต้านทานความเสียหายจากแผ่นดินไหวในระดับหนึ่ง ดังนั้นแผ่นเหล็กที่ใช้ในโครงสร้างอาคารสูงจึงต้องมีคุณสมบัติพิเศษบางประการ โดยหลักๆ แล้วมีดังต่อไปนี้:
(1) สามารถต้านทานความเสียหายจากแรงแผ่นดินไหวได้ในระดับหนึ่ง และต้องสามารถต้านทานแผ่นดินไหวได้ ด้วยเหตุนี้ แผ่นเหล็กจึงต้องไม่เพียงแต่มีความแข็งแรงดึงและความแข็งแรงครากที่เพียงพอเท่านั้น แต่ยังต้องมีอัตราส่วนความแข็งแรงครากที่ต่ำด้วย อัตราส่วนความแข็งแรงครากที่ต่ำจะช่วยให้วัสดุมีคุณสมบัติการเสียรูปเย็นที่ดีและมีงานการเสียรูปพลาสติกสูง ดูดซับพลังงานแผ่นดินไหวได้มากขึ้น และปรับปรุงความต้านทานแผ่นดินไหวของอาคาร
(2) เพื่อให้ได้ประสิทธิภาพการเชื่อมที่ดี โดยไม่ต้องอุ่นก่อนการเชื่อมและไม่ต้องอบชุบความร้อนหลังการเชื่อม เพื่ออำนวยความสะดวกในการเชื่อมในสถานที่ ซึ่งจะช่วยลดความเหนื่อยล้าและเพิ่มประสิทธิภาพแรงงาน
(3) ต้องมีความยืดหยุ่นและความเหนียวสูงเพื่อให้แผ่นเหล็กมีคุณสมบัติทางกลที่ดี
(4) เพื่อให้ช่วงความผันผวนของความแข็งแรงครากมีขนาดเล็กลง เมื่อช่วงความผันผวนของความแข็งแรงครากมีขนาดใหญ่ การจับคู่ความแข็งแรงครากระหว่างส่วนต่างๆ ของอาคารอาจแตกต่างจากค่าความต้องการในการออกแบบ ซึ่งมีแนวโน้มที่จะเกิดความเสียหายเฉพาะจุดและลดความต้านทานแผ่นดินไหวของอาคาร ดังนั้น มาตรฐานของญี่ปุ่นจึงกำหนดว่าช่วงความผันผวนของความแข็งแรงครากต้องไม่เกิน 120 MPa
(5) ภายในขอบเขตของข้อต่อคานและเสาที่เชื่อมต่อกันด้วยการเชื่อม เมื่อข้อจำกัดของข้อต่อแข็งแรงและรับแรงดึงตามทิศทางความหนาของแผ่นเหล็ก แผ่นเหล็กจะต้องมีความต้านทานการฉีกขาดแบบลามิเนลลาในระดับหนึ่ง